Ik was je mailtje met verlangen af

Fotografisch geheugen VI

Zou u heel boos op mij zijn, lieve lezer, als het hier ondanks eerdere beloftes toch weer over schoeisel gaat? Neen, lieve lezer, dat zou u niet. Het is namelijk vandaag mijn verjaardag wat wil zeggen dat anything goes. Anything behalve anal fisting. Het paar dat u hier boven ziet, was mijn favoriete paar "echte" schoenen. Ik zeg "echte" om een onderscheid te maken met pakweg sportsloffen en sandalen. Ik heb ze net geen tien jaar denk ik en ik heb ze vaak gedragen zij het periodiek meer en minder.

Ik ging er gisterdag mee naar de schoenmaker in het begin van de Vital Decosterstraat en vroeg de brave man of het paar nog te redden viel. Na een kort onderzoek antwoordde hij duidelijke van niet. Tevens raadde hij mij af ooit nog van die schoenen te kopen. De zool deugde niet en de manier waarop die zool aan de rest van de schoen vasthing ook al niet. Een mens zou zich afvragen hoe ik er in godsnaam een klein decennium op heb rond gelopen.

Vervolgens ging ik naar het Kruidvat voor tandpasta en douchegel. Ik moest zeven euro zeven cent betalen. Ik leg tien euro op de toonbank en hoor mezelf zeggen: "Ik zal twee euro en zeven cent bij doen." Ik verander langzaam in mijn moeder. Vanavond gooi ik mijn favoriete paar "echte" schoenen weg. Vooralsnog drink ik Indische thee uit mijn AC/DC-mok. Rock & roll!

Ik zie je later, alligator.

De führerstraat

Fotografisch geheugen V

Vandaag heb ik in het moederlijk huis de twee laden van mijn bureau uitgemest. Weggegooid: een handleiding van mijn rekenmachine uit het middelbaar, een handleiding van mijn tweede GSM, een pen die ik heb gewonnen met een poëziewestrijd maar die al lang niet meer schrijft, een krantenartikel uit 1990 en de spreekwoordelijke ton andere crap. Alsmede bovenstaande sleutelhanger van de Standaard Boekhandel. Werkelijk geen idee hoe ik er ooit aan geraakt ben.

Verder heb ik een stapel boekenbijlages van De Morgen uit de periode 2003-2005 van zolder gehaald en in de kelder bij het oud papier gedropt. Ik was in die periode lulletje rozenwater genoeg om die elke week bij te houden. Ik zal er niet veel later dan 2005 mee gestopt zijn maar ik ben er zeker van dat ik daar al voor 2003 mee bezig was. Ofwel heb ik die andere boekenbijlages al weggesmeten. Ofwel huizen ze in een andere hoek van de zolder. Dat mysterie zal ik een andere keer afstoffen.

Europese opvang

Fotografisch geheugen IV

Mijn turnsloffen van in het middelbaar. Excuus: gymnschoenen. Excuus bis: het secundaire onderwijs. God, wat heb ik Lichamelijke Opvoeding intens gehaat. Een mijner drie LO-leerkrachten zou ik nu nog kunnen afschieten zonder er achteraf spijt van te hebben. Mijn oordeel over de andere twee is milder geworden bij het ouder worden.

Geïnspireerd door David Bowie's vertolking van Andy Warhol in Basquiat van Julian Schnabel heb ik mijn turnsloffen occasioneel gedragen buiten de les LO. Nu zijn ze helemaal versleten. Ik heb ze met veel plezier enig waardig ouder worden geschonken tijdens mijn recente tour of duty te Molenhizzle. Want die schoenen zaten damn comfy. Nu liggen ze in de vuilbak.

Sic transit gloria mundi.

(Maar nu niet gaan denken dat Fotografisch Geheugen enkel en alleen rond schoenen zal draaien. Wacht maar af, ge gaat nog verrast worden! Niet noodzakelijk door mij.)

Het hippe taaltje van de maandagnacht

Fotografisch geheugen III

Eigenlijk zijn er veel gelijkenissen tussen Jezus van Nazareth en Geert Simonis. Ze drinken beiden graag een glaasje wijn op zijn tijd. Ze zijn beiden iconen waar wankele mensen zich aan kunnen vastklampen in onzekere tijden. Ze zijn beiden een doorn in het oog en in de zijde van the powers that be. Ze pappen beiden aan met meisjes van plezier en lichte zeden. Ze dragen beiden sandalen.

Het enige verschil tussen Geert Simonis en Jezus van Nazareth is dat die laatste nooit zal worden uitgelachen met zijn sandalen. Geert Simonis wel. Dus lach maar, hufters. Weet wel dat Geert Simonis zijn sandalen enkel droeg in de privacy van zijn eigen woonst. Wanneer er niemand anders thuis was. Wanneer het donker was. Wanneer Geert Simonis zichzelf had geblinddoekt.

Vaarwel sandalen, ik zal jullie niet missen.

By the time I get to wijchmaal-peer

Fotografisch geheugen II

Hoe ik Limburg verliet voor Brussel. Hoe ik veel bier dronk en dat normaal vond. Hoe ik praeses werd en dat geweldig vond. Hoe ik doopjas en linten zo vaak mogelijk droeg. Hoe ik daar ondertussen uitgegroeid ben. Hoe de doopjas begon te schimmelen op zolder. Hoe moederlief vond dat de doopjas wegmoest. Hoe ik in een vlaag van rationaliteit met haar akkoord ging. Hoe ik nog niet klaar ben om de linten ook de deur uit te doen. Hoe Historia nog steeds rulet over the waves, olé olé.